ညနေကျောင်းဆင်းတော့ ကျွန်တော်တို့ အတန်းသူအတန်းသားတချို့ကို အတန်းခေါင်းဆောင်က ဦးဆောင်ပြီး ဆေးရုံကို လူနာမေးသွားကြပါတယ်။ ဆရာမက ICU ထဲမှာပဲမို့ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခွင့်တော့မရပါဘူး။ ဆရာမအဖေကပဲ လူနာလာမေးတဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ရှင်းပြပါတယ်။ ဆရာမတစ်ယောက်ထဲ မောင်းလာရင်းနဲ့ ရုတ်တရက်လမ်းဘေးကို ထိုးဆင်းသွားပြီး သစ်ပင်ကိုဝင်ဆောင့်မိတာတဲ့။ ဆေးရုံကိုလိုက်ပို့ပေးတဲ့ သူကတော့ ပြန်သွားပါပြီ။ သူနောက်ကမောင်းလာရင်း အဖြစ်ပျက်ကို တွေ့လိုက်တာနဲ့ ဆင်းကြည့်တော့ ဆရာမက ကားပေါ်မှာ သတိလစ်နေပြီ။ အဲဒါနဲ့ သူ့ကားနဲ့ပဲ ဆေးရုံပို့ပေးရင်း ဆရာမ ဟန်းဖုန်းကို ကြည့်ပြီး အိမ်ကိုခေါ်ပေးခဲ့တာတဲ့။ ကျွန်တော်တို့လည်း ခဏပဲနေပြီး ပြန်လာခဲ့လိုက်ပါတယ်။
“ဆရာမသနားပါတယ်နော်”
“အေးလေကွာ ခုထိသတိမရသေးဘူး၊ လင်းအောင် မင်း တကယ်ဆက် လုပ်ချင်သေးလို့လား၊ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ငါ ငါတို့ အပြစ်….”
“တော်စမ်းပါကွာ၊ မဆိုင်တာကို မင်းကလဲ၊ အခုဟာက ဗေဒင်မေးလိုက်လို့ တို့က ကြိုသိမိ တဲ့သဘောမျိုး ဖြစ်သွားတာဟာကို”
“အေးလေ အဲလိုပဲဖြစ်မှာပါ၊ ငါစိုးရိမ်တာက သူကဆရာမကိုသွားပြီး…..”
“ဟေ့ရောင် တော်တော်၊ မဆိုင်တာကို မင်းခေါင်းထဲကထုတ်ထားလိုက်၊ ငါပြောမယ် ငါလည်းစိတ်မကောင်းဖြစ်ရတာပဲ၊ ဒီနေ့ငါတို့ နားလိုက်ကြမယ်ကွာ၊ မနက်ဖြန်ညကျရင် ငါ့အဖေဝယ်ထားတဲ့မြို့သစ်ဘက်က တိုက်ခန်းမှာ ငါတို့သွားအိပ်ကြမယ်၊ အဲတော့မှထပ်စမ်းကြမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ”
လင်းအောင် မျက်လုံးတွေထဲက စိတ်အားထက်သန်မှူတွေကို ကျွန်တော် အတိုင်းသား မြင်နေရတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာလဲ ဝေခွဲမရဖြစ်နေတယ်။ ဒါဟာ တိုက်ဆိုင်မှူပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်….။ အိုကေလေ သေချာအောင် ထပ်စမ်းကြတာပေါ့။ နောက်တစ်ခါ မေးခွန်းတွေ မေးရင်တော့ သတိထားရမယ်။
“ဟေ့ရောင် စာအုပ်ကို ဘယ်သူမှမပြနဲ့နော်၊ မင်းကတိကိုလဲ မမေ့နဲ့”
“အေးပါ၊ မင်းလဲ မနက်ဖြန်ညပြန်မအိပ်ဘူးဆိုတာ မင်းအိမ်ကိုပြောခဲ့အုံး”
ကျွန်တော် လင်းအောင်ကိုနှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ဘက်ကိုဆက်လျှောက်လာရင်း အခုကိစ္စကိုပြန်တွေးနေမိတယ်။ စိတ်ထဲမှာလည်း အပြစ်ရှိသလိုလိုခံစားချက်နဲ့ ဆက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်တွေ လွန်ဆွဲနေတယ်။ ဟူး…. ဒီနေ့ညအိပ်ပျော်ပါ့မလား။ ကျွန်တော်ခေါင်းကို ခါရမ်းပြီး စိတ်ထဲမှာပေါ်လာတဲ့ သီချင်းတစ်ပိုင်းတစ်စကို ငြီးရင်း ကျွန်တော်တို့အိမ်ရှိတဲ့လမ်းဘက်ကို ချိုးဝင်လိုက်တယ်။
ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်အာရုံထဲမှာ တစ်ခုခု ခံစားမိလိုက်တယ်။ ကိုယ့်ကို တစ်ယောက်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေတဲ့အခါမှာ ဖြစ်တတ်တဲ့ ကျောမလုံတဲ့ ခံစားချက်မျိုး။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လမ်းထဲမှာလဲ လူရှင်းနေတယ်။ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိမ်နားရောက်လာပြီ။ ဘေးအိမ်က အဘိုးကြီး အဘွားကြီးလင်မယားနှစ်ယောက်ထဲ နေတဲ့အိမ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သစ်ခွပန်းစင်တွေကြားမှာ အလုပ်ရှူပ်နေတဲ့ အဘိုးကြီးကို လှမ်းတွေ့လိုက်တယ်။
“အဘ….ပန်းတွေပွင့်နေပြီနော်၊ တယ်လှပါလား”
“အေးကွ မောင်ဇော်၊ မင်းအမေကိုလဲပြောလိုက်၊ ဘုရားတင်ဖို့လိုချင် လာယူလို့”
“ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပဲ အဘ”
တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောလိုက်ရလို့ ကျွန်တော်စိတ်ထဲနဲနဲပေါ့သွားတယ်။ ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အထဲကိုဝင်လိုက်ရင်း လမ်းပေါ်ကို အကဲခတ်လိုက်တယ်။ ဆလွန်းကားတစ်စီးဖြတ်မောင်း သွားပြီး အရာရာဟာ ဘာမှမထူးခြားသလို ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။
နောက်တစ်နေ့ညနေ ကျောင်းဆင်းတော့ ကျွန်တော်နဲ့ လင်းအောင် မြို့သစ်ဘက်ကို ဘတ်စ်ကားစီးလာခဲ့ကြတယ်။ ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ကမ်းနားလမ်းတိုင်း စကားတပြောပြောနဲ့ လင်းအောင်တို့ တိုက်ခန်းဘက်ကို လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။ တိုက်အောက်ရောက်တော့ လင်းအောင်က
“ထွန်းဇော်တွေ့လား ဟိုးအပေါ်ဆုံးထပ်က ဝရန်တာ၊ အဲဒါ ငါ့အဖေဝယ်လိုက်တဲ့အခန်းပဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ သူ ကြာကြာဥထားပြီး ဈေကောင်းရမှပြန်ထုတ်မယ်လို့ပြောတယ်ကွ”
“မင်းအဖေတော့ ဒီတစ်ခန်းလဲ မြတ်အုံးမှာပေါ့ကွာ”
“အေးငါလည်း မုန့်ဖိုးများများ တောင်းမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ် ဟားဟား”
တိုက်တွေကဆောက်ထားတာ မကြာသေးဘူးဆိုတော့ အခန်းစေ့လူမနေကြသေးပါဘူး။ သူတို့အခန်းက အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ မြစ်ဘက်ကိုမျက်နှာလှည့်ထားတာဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေး လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေလိုသူတွေအကြိုက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့စမ်းသပ်မူအတွက်လည်း ကွက်တိပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ ဝရန်တာမှာထိုင်ပြီး ဝယ်လာတဲ့ ခေါက်ဆွဲကြော်ထုပ်ကိုဖြည်စားရင်း ညနေ ဆည်းဆာရဲ့အလှကို ခံစားနေကြတယ်။ လင်းအောင်က
“ဟေ့ရောင်မင်းကို ပြောပြရအုံးမယ် အိမ်က အဘိုးလေးကိုယ်တိုင်ပစ်ထားတာ လို့ပြောတဲ့ သမင်ခေါင်းရုပ်ကြီး သိတယ်မှလား ဧည့်ခန်းထဲမှာချိတ်ထားတာလေ”
“အင်း သိတယ်လေ ဘာလဲ သူဝယ်လာတာပါလို့ ဝန်ခံလိုက်ပြီလား ဟီးဟီး”
“ဟီးဟီး မင်းကို နရင်းထအုပ်လိမ့်မယ်၊ နေစမ်းဘာအုံး ငါအကောင်းပြောမလို့၊ မနေ့ညက ငါတရေးနိုးလို့ ရေခဲသေတ္တာ ထဖွင့်တော့ အဲဒီသမင်ခေါင်းကြီးရဲ့မျက်လုံးတွေက ငါ့ကို လိုက်ကြည့်နေသလိုပဲဟေ့ရောင်၊ ဒါကြီးချိတ်ထားတာ ကြာလှရှိနေပြီ ခုမှ အသက်ဝင်လာတဲ့အတိုင်းပဲ၊ မီးရောင်မှိန်မှိန်ထဲမှာ သူ့မျက်လုံးတွေက လှူပ်စိလှူပ်စိနဲ့၊ ငါစိတ်ထင်တာလဲဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ တော်သေးတာပေါ့ အဲတုန်းက ခေါင်းကြီးပါလှည့်လာရင်တော့ ငါအသေထအော်မိမှာပဲ”
လင်းအောင်က ပြောရင်းမနေ့ညက ဟာကိုသူ့ဟာသူပြန်စဉ်းစားပြီး ကြက်သီးတွေထလာသလို တွန့်နေတယ်။ ကျွန်တော်ရုတ်တရက် စာအုပ်ဆိုင်က ဘီလူးကိုသွားသတိရမိတယ်။ ဒီခံစားချက်မျိုးကို ကျွန်တော်သိတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လဲ စိတ်ထင်တာပဲဖြစ်မှာပါလို့ ကို့ကိုယ်ကို ဖြေသိမ့်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့် အတွင်းစိတ်တစ်နေရာကနေ မဟုတ်မှန်းသိနေခဲ့တယ်။ ဒီကိစ္စဟာ ဟိုစာအုပ်နဲ့များ ဆက်စပ်နေမလား။ စာအုပ်ကိုယ်တိုင်ကပဲ သံလိုက်လိုဓာတ်တမျိုးနဲ့ သူ့အနီးအနားကို သရဲတွေကို ညို့ခေါ်ရင်း ဒီအရုပ်တွေမှာ ပူးကပ်သွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် နဂိုထဲက အဲဒီအရုပ်တွေ ထဲမှာရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို လှူပ်နှိူးပေးလိုက်တာလား။ ကျွန်တော် ရောက်တတ်ရာရာတွေ လျှောက်စဉ်းစား နေမိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဒီစာအုပ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဆန်းကြယ်မူတွေဟာ များသည်ထက်များလာသလိုပဲ။
“ဟေ့ရောင် ဘာတွေတွေးနေတာလဲ၊ မင်းနောက်နေ့အိမ်လာရင် ငါတို့သမင်ခေါင်းကြီးကို ကြည့်ကြည့်စမ်းကွာ၊ ဘာထူးလဲလို့”
“အေးပါ နေစမ်းပါအုံး မင်းကိုမေးရအုံးမယ်၊ မင်းဒီစာအုပ်ထဲကဟာတွေကို ဘာကြောင့် လုပ်ကြည့်ချင်နေတာလဲ”
“စိတ်ဝင်စားလို့ပေါ့ဟ၊ မင်းကရော”
“မဟုတ်ဘူးလေကွာ မင်းရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကိုမေးတာ၊ ငါဆိုရင် ဒီလို ငါတို့ မမြင်ရတဲ့လောကတစ်ခု တကယ် ရှိနေလားဆိုတာ သိချင်ယုံပဲ၊ ဒါသေချာသိရင် ငါရပ်လိုက်တော့မလားလို့ စိတ်ကူးတယ်”
လင်းအောင် က ဘာမှပြန်မပြောသေးပဲ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အကဲခတ်နေတယ်။ ခဏနေမှ
“အေး…မင်းမေးတော့လည်း ပြောရတာပေါ့ကွာ ငါဒီစာအုပ်ကနည်းတွေကို အကုန်လုပ်ကြည့်ချင်တယ်၊ အဲဒါငါ့ရည်ရွယ်ချက်ပဲ၊ ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ ဒီစာအုပ်ကပထမဆုံး နည်းမှာကို ယုံရခက်လောက်အောင် စွမ်းနေတော့ အင်း..ယုံရခက်နေတယ်ပေါ့ကွာ၊ ဒီစာအုပ်ကို မင်းရေးထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
“အင် လဒကလည်း၊ ငါ့လက်ရေးမင်းမမြင်ဖူး ဘူးလား”
“ဟားဟား အေးပါကွာ ယုံရခက်လောက်အောင်စွမ်းနေလို့ပါဆို၊ တစ်ခါခေါ်တာ တစ်ခါတည်း တန်းလာတယ်ဆိုတော့၊ ဈေးထဲက မီးခြစ်ကျောက်ဖြည့်တဲ့လူကြီး အော်သလို၊ ဝမ်းခြစ်ဝမ်းတောက် အမေရိကန်ကျောက် ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ ဟီဟိ”
“ဒါဆို နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကိုရော မင်း ကြည့်မှာလား”
“ဒါကတော့ ပြောဖို့စောသေးတယ်ကွာ၊ မင်းကို ငါကတိပေးထားသလို နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို လှန်မကြည့်သေးပါဘူး၊ ဒီစာအုပ်မှာ သင်္ကေတ၊ အိမ်မက် နဲ့ အသံ ဆိုပြီးနည်းသုံးနည်း ပါတယ်လို့ဆိုတယ် မဟုတ်လား၊ အဲဒီမှာ အသံဆိုတာ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာလား ဒါမှမဟုတ် သတ်သတ်စီလားဆိုတာ မသိသေးဘူးလေ၊ ငါတို့ တစ်ခုချင်းစီစမ်းသွားကြမယ်၊ အခြေအနေ အရပေါ့၊ ဘယ့်နဲ့လဲ”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်မှူတ်ထုတ်လိုက်ရင်း
“အေးလေ မင်းသိပ်စမ်းချင်နေလဲ သဘောပဲ”
“ကဲဒါဆိုလဲ ထတော့ကွာ ငါတို့ရဲ့စမ်းသပ်မူကြီးကို ဆက်လုပ်ကြရအောင်”
ညနေဆည်းဆာရဲ့ ကြက်ဥနှစ်သဏ္ဌာန် နေလုံးကြီးဟာ မြစ်ရေမှာ ရောင်ပြန်ဟပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ရွှေဝါရောင်တွေ ပက်ဖျန်းထားပါတယ်။ ခုလို အထပ်မြင့်မြင့် ဝရန်တာကနေ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အဝေးကြီးလှမ်းမြင်ရတာမျိုးကို ကျွန်တော် သဘောကျတယ်။ ကျွန်တော်ထိုင်နေရာကနေ ခေါင်းကို လှန်ပြီးမော့်ကြည့်လိုက်တော့ လိမ္မော်ရောင်ကနေ အပြာရောင်ဆီသို့ တဆက်တစပ်တည်း ပြေပြစ်စွာကူးပြောင်းသွားတဲ့ ကောင်းကင်ကျယ်ကြီးကို ရှင်းသန့်စွာနဲ့ မြင်နေရပါတယ်။ လေနုအေးအေးကို တစ်ဝရှုရှိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့ကြပါတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက စားပွဲပေါ်မှာပဲ ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေပြင်ဆင်ပြီး ခုံတစ်ယောက်တစ်လုံးစီနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြတယ်။
အရင်တစ်ခါကလိုပဲ အကြွေစေ့ပေါ်ကို လက်ညိုးနဲ့ထောက်ပြီး စိတ်ထဲကနေ စတင်ဖိတ်ခေါ် နေလိုက်ကြတယ်။ ဧည့်ခန်းနံရံပေါ်က နာရီက တချက်ချက်မြည်သံ ဟာမှန်မှန်ထွက်ပေါ်နေတယ်။ အရာရာဟာငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်လို့။ အချိန်တွေတရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာတယ်။ တစ်မိနစ်။ ငါးမိနစ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး ငြိမ်သက်နေတဲ့ အကြွေစေ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။
ဝရန်တာဘက်က တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်တဲ့ လေအေးအေးနဲ့အတူ အခန်းတွင်းမှာ အအေးဓာတ်စတင် ဝင်ရောက်လာတယ်။ သူ….လာပြီ။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်စွာ ကြည့်မိကြတယ်။ အကြွေစေ့က ငြိမ်နေတုန်းပဲ။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှူနဲ့အတူ အေးစိမ့်စိမ့် အငွေ့အသက်ဟာ လေးလံတဲ့စောင်ထူထူ တစ်ထည်လို တစ်ခန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံလာတယ်။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတစ်ခုပေါ်လာတယ်။ ဒီတိုက်မှာ အခန်းတွေတော်တော်များများ လူမနေကြသေးဘူး။ တကယ်လို့များ ဧည့်သည်က တစ်ခုခု ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းလုပ်ခဲ့ရင်၊ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အခြေအနေကို ကျွန်တော်နဲ့လင်းအောင် နှစ်ယောက်ထဲ ထိမ်းနိုင်ပါ့မလား။ ကျွန်တော်စိတ်ထဲမှာ အထီးကျန်အားငယ်သလို ခံစားမိတယ်။ ချက်ချင်းပဲ စာအုပ်ထဲက စာသားတချို့ကို သတိရမိပြန်တယ်။ “ဧည့်သည်က သင့်စိတ်ကို သိနိုင်၏” ကျွန်တော်ခေါင်းထဲက အတွေးတွေကို အမြန်ဖျောက်ပစ်လိုက်တယ်။ လက်ဖျားက အကြွေစေ့ ရဲ့ မသိမသာတုန်ခါလာမှူကို ခံစားမိလာတယ်။ သူ ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်သွယ်တော့မယ်။ ကြောက်ရွံ့စိတ်နေရာမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်က အစားထိုးဝင်လာပြန်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လင်းအောင်က ရုတ်တရက်မေးလိုက်တယ်။
“ဧည့်သည် သင့်နံမည်ရှိရင် ပြောပြပါ”
အကြွေစေ့က ALAN ဆိုတဲ့ စာလုံးတွေပေါ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့သွားလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် အံသြစွာ ကြည့်မိကြတယ်။ ဒါဟာ စာအုပ်ရေးသူရဲ့ မိတ်ဆွေနံမည်ပဲ။ လင်းအောင်က
“သင် စာအုပ်ရေးတဲ့ စံမှီကိုသိသလား” လို့ ထပ်မေးလိုက်ပြန်တယ်။ အကြွေစေ့ကလည်း YES ဆိုတဲ့စာလုံးပေါ်ကို ထပ်ရွေ့သွားပြန်တယ်။ ဟုတ်တယ်ဒါဟာ စာရေးသူရဲ့မိတ်ဆွေပဲ။ စာအုပ်ထဲကစာသားတွေ ကျွန်တော့် အတွေးထဲမှာ အစီအရီပေါ်လာပြန်တယ်။
“လေ့လာစမ်းသပ်မူ၏ အကျိုးသက်ရောက်မူကား ကျွန်ုပ်တို့၏ဘဝကို ပြင်းစွာရိုက်ခတ်လေ၏။ ၎င်းဒဏ်ကို မခံနိုင်သော ကျွန်ုပ်၏ ချစ်မိတ်ဆွေ အလန်ကား သွားနှင့်လေပြီ။”
အကျိုးသက်ရောက်မှူက ဘယ်လိုရိုက်ခတ်တာလဲ။ ဘယ်ကိုသွားနှင့်တာလည်း။ အရင်က သူသေသွားတာလို့ ကျွန်တော်ရိုးရိုးပဲထင်ခဲ့တာ။ အခုလောလောဆယ်မှာ ALAN က ကျွန်တော်တို့လောကမှာမဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ခြားလောကကနေ ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ဆက်သွယ်နေတာ ဆိုတော့ သူသေသွားပြီးမှရောက်သွားတာလား ဒါမှမဟုတ်တနည်းနည်းနဲ့ အဲဒီလောကကို ရောက်သွားတာလား။ ကျွန်တော်အတွေးတွေကို ခဏရပ်ပြီး မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်တယ်
“သင်ကျွန်တော်တို့ လောကကို အမြဲ တွေ့ရလား”
အကြွေစေ့က “NO” လို့ပြတယ်။
“သင်အခု ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့ရလား”
“YES”
ရုတ်တရက် လင်းအောင်က တဟားဟားနဲ့ ရီလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လန့်သွားပြီး သူ့ကို မော့်ကြည့်ရင်း
“ဟေ့ရောင် ဘာ…ဘာဖြစ်တာလဲ”
လင်းအောင်က မျက်နှာကိုဖြတ်ကနဲ ပြန်တည်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း
“ထွန်းဇော် မင်းတမင်သက်သက်လုပ်နေတာ မဟုတ်လား”
“ဘာကိုလဲဟ”
“အကြွေစေ့ကို မင်းတွန်းနေတာမဟုတ်လား၊ ငါဒါမျိုးစိတ်ဝင်စားမှန်းသိလို့ မင်းစာအုပ်တွေ ဘာတွေ စတန့်ထွင်ပြီး…”
“ဟေ့ရောင် တော်တော် ဒီမှာ တိုးလို့တန်းလန်းကြီးနဲ့မင်းဘာထပေါက်တာလဲ ဟ”
“မသိဘူး ငါ့စိတ်ထဲမှာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ထင်လာလို့၊ ဒီမှာ ဧည့်သည် သင်တကယ်ရှိရင် တနည်းနည်းနဲ့သက်သေပြပါ၊ အကြွေစေ့နဲ့တော့ YES လို့မပြနဲ့နော်၊ တခြားစိတ်ဝင်စားစရာ နည်းလေးလုပ်ပါအုံး”
“လင်းအောင် မင်းဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲကွာ၊ ပြသနာပဲ”
“ထွန်းဇော် မင်း သူတို့လောက တကယ်ရှိလားမရှိလား သိချင်တယ်မဟုတ်လား၊ ဒါမင်းထွင်တာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် စောင့်ကြည့်နေလိုက် မင်းသိချင်တာလဲသိရမယ် ဟုတ်လား”
လင်းအောင် ပွဲကြမ်းပြီ။ သူပြောသလိုပဲ ယုံရခက်အောင် စွမ်းနေတော့ သူမယုံနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတယ် ထင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူ တစ်ချိန်လုံး ထပ်စမ်းသပ်ချင်နေတာကိုး။ သူကတော့ ကျွန်တော် နောက်တယ် ထင်ပြီး ပွဲကြမ်းရဲတာပေါ့။ ခက်တာက ကျွန်တော်နောက်တာ မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော်သိနေတယ်။ ဧည့်သည် စိတ်ဆိုးပြီး တခုခုလုပ်လိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့တော့ ဒုက္ခပဲ။ အကြွေစေ့က မလှူပ်တော့ပဲ ငြိမ်နေတယ်။ ကျွန်တော်ဇောချွေးတွေ ပြန်လာတယ်။ လက်ကိုလဲ အကြွေစေ့ပေါ်ကနေ မဖယ်ရဲဘူး။ လင်းအောင်ကိုကြည့်လိုက်တော့ သူလဲဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံပဲ။ ပြောချင်ရာတွေပြောပြီး အခုမှလန့်နေပြီထင်တယ်။ ခဏနေတော့ မျက်နှာသေလေးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မျက်ခုံးပင့်ပြ ပြီး ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ ဆိုတဲ့ပုံလုပ်ပြတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ငြိမ်သက်နေပုံက တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ သိသာနေသလိုပဲ။ ခဏနေတော့ အကြွေစေ့က လူပ်လာပြီး OUT လို့ရေးပြတယ်။ ကျွန်တော်သူ့ကိုမေးလိုက်တယ်
“ဘာလဲကွ OUT ဆိုတော့”
“အပြင်ဘက်ပေါ့ အပြင်ထွက်ခိုင်းတာလားမသိဘူး”
“ဒါဆိုအကြွေစေ့ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ထားခဲ့ကွာ”
“လက်ဖယ်လို့ ရပါ့မလား ကွ”
“မသိဘူးလေ၊ မင်းစာအုပ်မှာတော့ လက်မဖယ်ရလို့ မရေးထားပါဘူး၊ လာကွာ ဝရန်တာ ထွက်ကြည့်ကြမယ်”
ကျွန်တော်နဲ့ လင်းအောင် တွေဝေနေကြတယ်။ ခဏနေတော့ လင်းအောင်က လက်ညိုးကို ဖြည်းဖြည်းဖယ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း လက်ညိုးကိုရုတ်လိုက်ပြီး ပြိုင်တူထရပ်လိုက်ကြတယ်။ စာရွက်ပေါ်မှာ အကြွေစေ့က ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်ဘဲ ကျန်နေခဲ့တယ်။ အပြင်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာကြီးများစောင့်နေမလဲ။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဝရန်တာကို ထွက်လာခဲ့လိုက်ကြတယ်။ အပြင်မှာ နေလုံးကြီးကို မမြင်ရတော့ဘူး။ အနောက်ဘက် ကောင်းကင်မှာ ဆည်းဆာရောင်တောက်တောက်ကို မြင်နေရသေးတယ်။ ခဏနေရင် မှောင်တော့မယ်။ လေပြေညင်းဟာ တဖြည်းဖြည်းအားကောင်းလာပြီး ကျွန်တော်တို့ ဝတ်ထားတဲ့ တီရှပ်နဲ့ ဘောင်းဘီတိုကို တဖြတ်ဖြတ်မြည်အောင်တိုးနေတယ်။ လင်းအောင်က ဘာထူးလဲလို့အမေးကို ကျွန်တော်ပုခုံးပဲပြန်တွန့်ပြလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့် မျက်နှာပေါ်ကို မိုးစက်လေးတွေ စဉ်လာတယ်။ လင်းအောင်က ပြောတယ်
“မိုးရွာပြီထင်တယ် နော်၊ သူက မိုးရွာမှာကို ကြိုသိတဲ့သဘောလားမသိဘူး”
လေကတဖြည်းဖြည်း ကြမ်းလာပြီး နားထဲမှာပါ လေတိုးသံ တရွှီးရွီးမြည်လာသလိုပဲ။ လေသံကလွဲလို့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကတော့ ငြိမ်ငြိမ် သက်သက်ပါပဲ။ သစ်ပင်တွေ ထိပ်ဖျားကိုကျော်ပြီး ဟိုးအဝေးက မြစ်ပြင်ဆီငေး ကြည့်ရင်း ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာမှာလဲ လို့ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သဘာဝမကျတာ တခုကို ကျွန်တော်ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်တယ်။
“လင်းအောင် ဟို…ဟိုဘက် အခန်းဝရန်တာကို ကြည့်လိုက်စမ်း”
“ဟင်ဘာကိုလဲ”
“ချိတ်ထားတဲ့သစ်ပင်တွေ”
လင်းအောင်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းမျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်ရင်း
“ဘာလို့မလူပ်တာလဲ ဒီဘက်အခန်း ဝရန်တာမှာရောပဲ”
ကျွန်တော်တို့ ဝရန်တာမှာ လေပြင်းတွေတိုက်ပြီး မိုးစက်တွေ ကြနေတဲ့ အချိန်မှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် ကပ်ရပ် အခန်းက ဝရန်တာတွေက အလှစိုက် သစ်ပင်လေးတွေဟာ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်ပဲ ရှိနေကြပါတယ်။ ကျွန်တော် ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ ပိုပြီးတုန်လူပ်ခြောက်ခြားသွားပါတယ်။ နက်ပြာရောင်သန်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးဟာ ကြည်လင်ပြီး တိမ်တိုက်ဆိုလို့ ကြက်မတဝပ်စာတောင်မရှိပါဘူး။ လင်းအောင်ကလည်း ကျွန်တော့်လို့မော့်ကြည့်ရင်း သတိပြုမိသွားပြီး
“ဟ ဒါဘယ်က ရေစက်တွေလည်း”
ကျွန်တော်တို့ အိမ်ခန်းထဲကို အမြန်ပြန်ဆုတ်ဝင်လိုက်ကြတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ်ပေါ်က ရေစက် တွေကို သပ်ချရင်း လက်ကို နမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဘာနံ့မှမရဘူး။ အရောင်လဲမရှိဘဲ ရိုးရိုးရေလိုပဲ။ လင်းအောင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးကြီး ပြူးပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ စားပွဲခုံ ကိုလှမ်းကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ပြန်တယ်။ ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲဟ။
“ထွန်းဇော် အကြွေစေ့ကို မင်းထောင်ထားခဲ့တာလား”
“မဟုတ်ဘူး ငါ…ငါ မင်းနဲ့အတူ ထလာတာပဲလေ”
စာရွက်ပေါ်မှာ အကြွေစေ့လေးဟာ ငြိမ်သက်စွာနဲ့ ထောင်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ရှေ့လဲဆက်မတိုးဝံ့နောက်လဲ မဆုတ်ဝံ့ပဲ ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။ အခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ အပြင် တတိယမြောက်တစ်ယောက်ရှိနေတယ် ဆိုတာ သေချာနေပြီ။ သူဟာလင်းအောင်တောင်းဆိုတဲ့ ထင်ရှားတဲ့ သက်သေကိုပေးနေပြီ။ သူ ဘယ်အထိသွားမှာလည်း။ ကျွန်တော်တို့ ကြောက်နေပြီဆိုတာကို သူမသိစေချင်ပေမယ့် ဘယ်လိုမှဖုံးကွယ်လို့မရပါဘူး။
ရုတ်တရက် အကြွေစေ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က တောက်ထုတ်လိုက်သလို လွင့်ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ဘေးက ပြူတင်းပေါက်မှန်ကို ဒေါက်ကနဲနေအောင် လာမှန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့လဲ ကြောက်ကြောက်နဲ့ အား ကနဲအော်ရင်းနောက်ကို ခုန်ဆုတ်လိုက်တယ်။ အပြင်ဘက်မှာ လေတွေက တရွှီးရွှီး နဲ့အော်မြည်ရင်း ကျွန်တော်တို့ကို တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်နေပြန်တယ်။ လင်းအောင်က “ရေတွေစင်ပြန်ပြီလို့” ရေရွတ်လိုက်ရင်း မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဧည့်ခန်းဘက်ကို ပြန်တိုးဝင်မိကြပြန်တယ်။
ခုနကလိုပဲ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဧည့်ခန်းပေါက်ဝမှာ ကန့်လန့်ကြီးဖြစ်နေကြပြန်တယ်။ အနောက်ဘက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဝရန်တာတစ်ခုထဲကွက်ပြီး တိုက်နေတဲ့ လေနဲ့ ရေစက်တွေက ကျွန်တော်တို့နောက်ကြောကိုတိုးဝှေ့နေပေမဲ့ အေးစက်စက် အငွေ့ တွေလွှမ်းခြုံနေတဲ့ အခန်းထဲကိုလဲ ဆက်မဝင်ရဲကြဘူး။ ကျွန်တော်တို့မမြင်ရပေမယ့် ရှေ့ကအခန်းထဲမှာ အဲဒီဧည့်သည် ရှိနေမယ်ဆိုတာ သိနေကြတယ်။ ကျွန်တော် ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကို အမြန်စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်တယ်။ နောက် လင်းအောင်ဘက်ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး ခတ်ဆတ်ဆတ်မေးလိုက်တယ်။
“ကဲ…အခု မင်းယုံပြီလား”
လင်းအောင်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ထူးထူးဆန်းဆန်းမော်ကြည့်ရင်း
“မင်း..မင်း ထွန်းဇော် နော်”
ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း အရမ်းလန့်နေပြီ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကြိုးစားပြီး ပြုံးပြရင်း
“အေးငါပါ မင်းခုနက မယုံဘူးဆိုလို့ သူကယုံအောင်ပြနေတာလေ၊ မင်းယုံပြီလား”
“ဟင်…အေး အေး ငါယုံပြီ”
ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့အလုပ်သင့်ဆုံးအရာ တစ်ခုပဲရှိတယ်။ ရှေ့က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကျနေတဲ့အကြွေစေ့ကို ကျွန်တော် အရဲစွန့်ပြီး ကောက်ယူလိုက်တယ်။ အေးစက်စက် အထိတွေ့နဲ့ အကြွေစေ့ကို ကျွန်တော်ဖွဖွကိုင်ရင်း လင်းအောင်ကို စားပွဲခုံဆီကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်တယ်။ လင်းအောင် ကျွန်တော့်လက်က အကြွေစေ့ကို စိတ်မချသလိုကြည့်နေရင်း ခေါင်းညိမ့်ပြတယ်။ ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်ပြီး အဒရက်နယ်လင်ကြောင့် ကျွန်တော့် ခန္ဒာကိုယ်ဟာပူရှိန်းရှိန်းနဲ့ ထုံနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ထိုင်ခုံမှာ ပြန်ထိုင်ရင်း အကြွေစေ့ကို စာရွက်ပေါ်ကသင်္ကေတ အလယ်မှာပြန်တင်ပြီး လက်ညိုးနဲ့ ပြန်ထောက်လိုက်ကြတယ်။ နောက် စိတ်ထဲကနေ ဧည့်သည်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းနဲ့ ပြန်လို့ရပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောနေမိတယ်။ အခုအချိန်မှာ ငါးမိနစ်ဟာ ကျွန်တော်တို့ အတွက် တစ်နာရီလောက်ကြာနေ သလိုပဲ။
ဝရန်တာဘက်ကလေတိုးသံဟာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာပြီး မကြာခင်မှာပဲ အခန်းထဲမှာလဲ ပုံမှန်အနေအထားကို ပြန်ရောက်လာပါတယ်။ တော်တော်ကြာတော့ လင်းအောင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် မှူတ်ထုတ်ရင်း ကုလားထိုင်နောက်မှီပေါ်လှန်ချလိုက်ပြီး
“ဟား…တကယ့် အတွေ့ အကြုံပဲဟေ့”
ကျွန်တော် အကြွေစေ့နဲ့စာရွက်ကို ခေါက်သိမ်းရင်း
“ငါတို့ ဝရန်တာကို ပြန်ထွက်ကြည့်ရအောင်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အပြင်လောကတစ်ခုလုံး အမှောင်ဖုံးနေပါပြီ။ လမထွက်သေးဘဲ မဲမှောင်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ကြယ်ပွင့်မှိန်မှိန် လေးတွေ ဟိုတပွင့်ဒီတပွင့် ပွင့်နေပါတယ်။ စောစောက တိုက်ခတ်နေတဲ့လေနဲ့ မိုးစက်တွေဟာ ဘယ်ကမ္ဘာကို လွင့်သွားပြီလဲမသိတော့ပါဘူး။ အရာရာဟာ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူးမဖြစ်ခဲ့သလို အေးဆေးငြိမ်သက်လျှက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် လက်ရန်းကိုမှီရပ်ရင်း ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ်ငြိမ်သက်နေကြပါတယ်။ ခဏနေတော့ ကျွန်တော်လက်ထဲက စာရွက်ခေါက်ကို လင်းအောင်ကိုထောင်ပြရင်း
“ဘယ်လိုလဲ ထပ်စမ်းချင်သေးလား”
လင်းအောင်မျက်နှာကိုရှုံမဲ့ပြရင်း
“အဲဒီစာရွက်ကို သိမ်းထားလိုက်တော့ကွာ”
“စာအုပ်ကိုရော”
“စာအုပ်ကိုလဲ ငါတို့ လောလောဆယ် ဒီတိုက်ခန်းမှာပဲ သိမ်းထားကြမယ်၊ လာမယ့်စနေနေ့ကြရင် မင်းနဲ့ငါဒီကို ပြန်လာကြမယ်ကွာ၊ အခု အခန်းတစ် ကြေပြီဆိုတော့ အခန်းနှစ်ကို ဆက်တက်ကြတာပေါ့”
“အော် ငါက မင်း ကြောက်ပြီး စိတ်ကုန်သွားပြီမှတ်လို့”
“လင်းအောင်ပါကွ မကြောက်ပါဘူး နဲနဲပဲလန့်သွားတာပါ ဟဲဟဲ။ စိတ်မကုန်တဲ့အပြင် ပိုပြီးတောင် စိတ်ဝင်စားလာသေးတယ်။ ငါငယ်ငယ်ကတဲက ဒါမျိုးရှာနေတာ။ မင်းရောဘယ်လိုလဲ”
ကျွန်တော်ပြုံးပြီး လက်ဝါးထောင်ပေးလိုက်တယ်။ လင်းအောင်က ဖတ်ကနဲရိုက်ရင်း
“လာမယ့်စနေနေ့ ဒီနေရာ၊ ဒီအချိန်၊ ဒုတိယနည်း”
ဆက်ပါမည်
_________
ကွန်းဇော်
